piątek, 8 listopada 2013

Rozdział 3



Minęło parę tygodni odkąd ostatnio widziałam Harry`ego. Chyba się wyprowadził go w ogóle nigdzie nie widać. Jednak jestem ogromnie dumna sama z siebie, ponieważ w końcu wzięłam się za siebie i wróciłam do pracy. Co prawda nie jest to w takiej formie jak wcześniej, ale zawsze coś. Jako że pracuję jako dziennikarka mogę spokojnie pisać artykuły w domu. Zaraz po tym jak dostałam pierwszy temat zabrała się do pracy, ale nagle sobie coś uświadomiłam. Jest połowa listopada, a ja jeszcze nie wiem gdzie spędzę Święta Bożego Narodzenia! Nie chce być sama w tak piękny czas, więc chyba będzie to najlepszy czas na odwiedziny rodziców w Polsce. Tak, jestem z Polski. Wyjechałam na studia i tutaj poznałam mojego męża. Już byłego męża. Postanowiłam od razu się tym zająć, bo później może być już za późno. Zaczęłam planować krok po kroku moją podróż. Kiedy akurat miałam zabukować bilety lotnicze zadzwonił dzwonek do moich drzwi. Byłam mega zdziwiona, no bo przecież nikogo się nie spodziewałam. Wstałam i podeszłam do drzwi. Moje zdziwienie było jeszcze większe, kiedy zobaczyłam kto stoi przede mną.
- Cześć- powiedział uśmiechnięty od ucha do ucha Harry! - Uhm cześć. Co ty tu robisz? Nie spodziewałąm się ciebie tutaj. - Taka swoistego rodzaju niespodzianka! Ale nie możesz powiedzieć, że się nie cieszysz na mój widok. Mogę wejść? -  Ach no tak. Jasne, wchodź.- Wpuściłam chłopaka do środka, a on sam już wiedział gdzie ma iść. Na moje nieszczęście, niestety. Myślałam może nie potrzebuje coś pożyczyć, a nie przychodzić w odwiedziny. - Chcesz może coś do picia?- Oczywiście chciałam być kulturalna i nie chciałam mu pokazać, że mam nadzieję, że szybko wyjdzie z mojego lokum. - Wiesz co nie. Nie mam aż tyle czasu. W sumie to mam tak naprawdę do Ciebie jedno pytanie. - No to w takim razie zamieniam się w słuch. - Nawet nie wiem jak masz na imię, więc może mogłabyś mi zdradzić ten sekret?- Jak sobie pan życzy. Nazywam się Katarzyna, ale że nie jestem w Polsce, to takie przełożenie mojego imienia na język angielski to Kate. Więc możesz mówic mi Kate.- Czyli nie jesteś z Anglii? - Nie, jestem z Polski, a przeskzadza ci to w czymś?- Nie, nie oczywiście, że nie. I jeszcze jedno pytanie.- Hej stop! Przecież miałobyć jedno i było jedno. - Proszę jeszcze jedno- Harry zrobił minę zbitego psa i myslał, że to coś pomoże.- Ok. Jak ci tak zależy to zgoda. - Wyjdziesz jutro ze mną na kolację?- Po tych słowach już totalnie zdębiałam. Przecież my się nawet nie znaliśmy, nawet praktycznie nie rozmawialiśmy. - Jesteś pewny? Nie uważasz, że to za wcześnie? Najpierw chyba powinniśmy lepiej się poznać, a poza tym nie wiem czy dam radę. - Posłuchaj Kate, kiedy mammy się poznać jak nie na kolacji? Będzie fajnie.- No sama nie wiem, a jeśli nawet bym się zgodziła, to gdzie by była ta cała kolacja?- Wiesz co myślę, że Londyn byłby odpowiedni. - Londyn? Jesteś pewny? - No tak. Zgódź się będzie fajnie. Pokaże ci Londyn, poznasz moich znajomych i oczywiście zostaniesz tam na noc, bo nie mógłbym kazać ci wracać tutaj. - Dobrze jeśli aż tak bardzo ci zależy to zgoda, ale nie wyobrażaj sobie za dużo. - W trakcie mojej wypowiedzi do Harrego zadzwonił telefon. Odebrał, a ja wyszłam z pomieszczenia, bo nie chciałam podsłuchiwać. Po chwili Harry dołączył do mnie i oświadczył, że musi uciekać i że przyjedzie jutro po mnie około godziny 15. Zgodziłam się i pożegnaliśmy się.  - Harry wiesz, że ty mi strasznie kogoś przypominasz. Takiego sławnego chłopaka z boysbandu One Direction. - Myślę, że masz rację, bo własnie ten "chłopak" stoi przed tobą.
_________________________________________________________________________________

Hej! Przepraszam, że dopiero teraz, ale wiecie szkoła, szkoła i jeszcze raz szkoła. Dziękuję za ok. 70 wyświetleń! Naprawdę dla mnie to dużo znaczy. Jeszcze raz dziękuję i postarm się dodać następny już za niedługo. To do następnego! :) 

sobota, 2 listopada 2013

Blogi


- Poczekaj, zanim zaczniemy... wyskoczyłabyś ze mną na kawę, po wywiadzie? - zapytał brunet. Nie czułam się komfortowo w tej sytuacji, po pierwsze: była to moja praca i powinnam myśleć profesjonalnie, a po drugie: Styles na prawdę mi się podobał. - Przepraszam Harry, ale to chyba nie jest dobry pomysł. - pochyliłam głowę, jakby nagle zainteresował mnie kolor podłogi. - Obiecuję, że już cię nigdy o to nie poproszę, ten jeden raz. - powiedział tonem, który poruszył każdą, najmniejszą cząstkę mojego ciała. Chciałam go uderzyć za sam fakt, że właśnie wyobraziłam go sobie nago." Co wydarzy się między Gabby i Harrym? 


Jak to jest, kiedy straci się najważniejsze osoby w swoim życiu? Osiemnastoletnia Jade Thirwall z wielkim talentem. Po stracie chłopaka załamała się. Aby zapomnieć wyjeżdża do Londynu - do swojej drugiej małej ojczyzny. Tam... poznaje popularny girls-band i zostaje włączona do zespołu. Pięciu chłopaków i jedna dziewczyna. Oni odmienią jej życie na zawsze. Jednak co wydarzy się w świecie fleszy i aparatów? Zazdrość, nienawiść... ale i miłość. I co z tym wszystkim będzie miał wspólnego Harry?


Hej!

Na wstępie bardzo, ale to BARDZO! chciałabym podziękować Paulinie ( Sofia Styles) za wykonanie pięknego szablonu. Jeszcze raz bardzo dziękuje! Również chciałabym zaprosić na jej blogi. Na samym końcu notki podam linki ;). 
Również mam do was bardzo ważną sprawę. Cieszę się że jednak ktoś tu wchodzi, ale nie do końca o to mi chodziło. Mam prośbę do tych osób, które zostawiają linki do swoich blogów. A mianowicie, czy mogłybyście najpierw zgłosić to do mnie, a ja zrobiłabym wtedy specjalnego posta. 
Dziękuje. 



BLOGI NA KTÓRE SERDECZNIE ZAPRASZAM:


niedziela, 27 października 2013

Rozdział 2


Pierwszy dzień w nowym miejscu już za mną! Z miasta w Polsce wyjechałam do spokojnego miasteczka w Anglii. Jest urocze. Są w nim piękne wybrzeża klifowe. Idealne miejsce, aby złapać oddech, uspokoić oraz ułożyć swoje życie. Jednak najbardziej mojego wyjazdu obawiała się moja mama, która po prostu bała się zostawić mnie samą. W sumie nie dziwie się jej, ale zakwitła nadzieja w moim serduszku, że w końcu będzie tak jak dawniej, chociaż doskonale wiem, że nie będzie. Nie ma już przy mnie jego. na samo wspomnienie łzy zbierają się w moich oczach. Wystarczy tylko jedno imię, jego imię żeby cały mój koszmar zaczął się od początku, od nowa. Z moich rozmyślań wybudził mnie telefon, który był od mojej zamartwiającej się o mnie rodzicielki. Wyszłam na taras i jak zresztą zwykle zapewniłam ją, że wszystko jest w porządku i nie musi już się martwić, a ona jak zresztą nie uwierzyła. Postanowiłam jeszcze chwilkę zostać na tarasie i popodziwiać uroki tego miejsca. Jednak oczywiście  nie mając chwilki spokoju pod mój domek podjechał jakiś samochód. Szczerze? Zdziwiłam się, bo przecież nie znam tu nikogo, ale uświadomiłam sobie że jest to pewnie pomyłka. Z pojazdu wysiadł mężczyzna, na moje oko troszeczkę starszy ode mnie. Mój szok był jeszcze większy , kiedy chłopak zaczął kierować się w moim kierunku. Byłam tak zdziwiona, że nawet zaczęłam opracowywać plan mojej ucieczki, ale uświadomiłam sobie że muszę się uspokoić i się ogarnąć. 
- Cześć. Mogę w czymś pomóc?- Kiedy chłopak był już blisko, kulturalnie zapytałam.
- cześć. Jestem Harry i przy okazji twoim nowym sąsiadem, więc pomyślałam, że nie ładnie byłoby się nie przedstawić swojej nowej sąsiadce.  
- Och. W sumie jakby nie patrzeć ja też jestem nowa tutaj. Kiedy się przeprowadziłeś?
- Dzisiaj jest moim pierwszym dniem na nowym miejscu. A ty?
- Ja wczoraj. Może wejdziesz do środka? Porozmawialibyśmy, lepiej byśmy się poznali?- Nawet nie pomyślałam, zanim walnęłam taką głupotę, ale oczywiście było już za późno, bo słowo się rzekło. 
- Może innym razem, ponieważ teraz nie za bardzo pozwala mi na to czas. Przepraszam. No to do zobaczenia.
- Nic się nie stało. Tak, do zobaczenia.
Stałam dalej jak slup sali patrząc jak chłopak sie oddala. Oczywiście cała się rumieniłam z wstydu. Jak ja mogłam się zapytać o coś takiego? Mam nadzieję, że jednak szybko się nie zobaczymy.
________________________________________________________________________

I oto jest kolejny rozdział! Nawet nie wiem czy ktoś to czyta, więc mam taka prośbę. Mógłby każdy kto przeczytał, zostawić coś po sobie? Proszę to jest dla mnie naprawdę ważne. Życzę miłego tygodnia, o ile te 4 dni (przynajmniej w moim wypadku) spędzone w szkole  mogą być mile, ale w piątek jest święto, więc na pewno będzie miło. ;) 

środa, 16 października 2013

ROZDZIAŁ 1


Pomimo wydarzeń, które wydarzyły się ostatnio w moim życiu, próbuję normalnie funkcjonować. Wiem, że nie jest to możliwe, szczególnie w miejscu, w którym to wszystko się zdarzyło, dlatego postanowiłam to w końcu zmienić. 

Śmierć.

To zepsuło dotychczasowy porządek.  Śmierć mojego męża. Pomimo tego, że odszedł on już pół roku temu, ja dalej nie umiem sobie wyobrazić życia bez niego. Nadal noszę obrączkę, chociaż wiem, że jego już nie ma. Jego i przy okazji nas.



Po raz kolejny stoję nad jego grobem. To już troszkę taki mój rytuał, chociaż wiem, że dzisiaj robię to po raz ostatni. Postanowiłam się wyprowadzić. W końcu zacząć żyć, ale już bez wiecznego rozpamiętywania o przeszłości. Trzeba zacząć myśleć o swojej przyszłości. Mark to była miłość z czasów studiów. To było prawdziwe uczucie na całe życie. Pobraliśmy się jak mieliśmy 23 lata. Zdążyliśmy być ze sobą tylko 2. Po raz ostatni kładę różę na jego grobie, czerwoną. Symbol miłości, wiecznej, aż po grób.
Aż po grób.




niedziela, 6 października 2013

Hej!
Jednak moja koncepcja na tego bloga troszeczkę się zmieniła. Jakoś za niedługo powinien pojawić się pierwszy rozdział.
Do zobaczenia ;)