czwartek, 17 kwietnia 2014

Rozdział 4



Po tym co powiedział Harry nie było łatwo. Przecież on jest sławny! I ja niby jestem z nim umówiona. Przecież cholera nie mogę się z nim spotkać. To nie dla mnie. Jestem od niego starsza i na dodatek jestem wdową! Nie mogę, nie potrafię. Pewnie przydałoby mi się takie spotkanie, wyjście, ale nie. Nie potrafię tego zrobić. Wróciłam na swoją kanapę i postanowiłam wreszcie zarezerwować bilet do Polski. Na razie w jedną stronę. Może tam zostanę już na stałe. Tutaj w Anglii i tak mnie nic już nie trzyma, a tam byłabym blisko rodziców, rodzeństwa. Muszę jeszcze poważniej się nad tym zastanowić. Zastanowić czego tak naprawdę chce...

NASTĘPNEGO DNIA

Chwila, w której miałam zobaczyć się z Harrym, nieubłaganie się zbliżała. Szczerze, to nawet się przygotowałam. Naszykowałam ubrania,  w których miałam założyć dzisiaj wieczorem, pomalowałam się, jednak nie byłam na to przygotowana psychicznie. Nawet nie chcę myśleć co tam będzie się działo. Po prawie nieprzespanej nocy postanowiłam pójść z nim na kolację, Przecież to tylko i wyłącznie kolacje, a nie zaproszenie do łóżka. Spotkam się raz i tyle. Harry miał być za kwadrans. Szybko nałożyłam na siebie sukienkę, szpilki, jednocześnie biegając po garderobie i pakując swoją torebkę. Zapewne musiało to wyglądać komicznie. Zawsze zostawiam to na ostaniom chwilę, a później naturalnie nie potrafię niczego znaleźć. Uff wszystko było już gotowe. Założyłam tylko płaszcz i nie pozostało mi nic innego jak czekać. Nie żebym była niecierpliwa, ale mój kompan na dzisiejszą kolację troszkę się spóźniał. Nie wiem czy można nazwać to troszkę, bo już dobre 15 minut. Zaczynałam się już powoli denerwować. Nienawidzę jak ktoś wystawia mnie do wiatru. Obmyślają moją zemstę na nim, ktoś zaczął dzwonić do drzwi. Oczywiście pierwszą myślą było to, że Harry przyjechał, jednak jakie było moje zaskoczenie, kiedy otwierając drzwi go tam nie zobaczyłam. Zamiast niego w moich drzwiach stał przystojny, wysoki Mulat. -W czym mogę pomóc? Zgubiłeś się?- Jak to tandetnie zabrzmiało, ale co miałam innego powiedzieć? Hej co ty tu kurwa robisz? No raczej nie.- Cześć przysłał mnie tu Harry. Przeprasza, ale nie będzie mógł się dzisiaj z Tobą spotkać. Coś ważnego mu wypadło.- Och... Ale przecież mógł zadzwonić, a ty nie musiałeś jechać tutaj taki kawał drogi.- Zrobiło mi się szkoda chłopaka. Przecież wystarczyłoby, żeby zadzwonił, a nie wysyłać taki kawał drogi kolegę.- Nic  nie szkodzi. W sumie i tak nie miałem co robić. No to ja będę leciał.- Poczekaj, bo w sumie jeśli i tak nie masz nic zaplanowanego, to możemy iść razem na tą kolację.- Kurwa co ja zrobiłam. czy ja właśnie zaprosiłam na kolację gościa, którego nie znam?- O ile oczywiście chcesz.- Dodałam szybko. No raczej się już nie wymigam od tego...- No w sumie czemu nie... Dobra, to jesteś gotowa?- Tak, tak tylko zgaszę światło i zamknę dom i możemy ruszać.- Uśmiechnęłam się do chłopaka. Jak się powiedziało A, trzeba powiedzieć B.- Właściwie to jestem Kate.- Ale wpadka z mojej strony... Jestem Zayn. Zayn Malik.- Miło mi.- Uśmiechnęłam się i cofnęłam się do domu. Po chwili znowu była, przy drzwiach wejściowych i zamykałam je na klucz. - To w takim razie dokąd jedziemy, Kate?- Może do Londynu jeśli to nie problem.- Ponownie się uśmiechnęłam. Kurde czy ja się przypadkiem nie uśmiecham za dużo? Pewnie wyglądam jak klaun, albo dziewczyna, która pierwszy raz widzi faceta na oczy.- Nie, bo w sumie to się nawet dobrze składa.- Tym razem to chłopak się uśmiechnął i puścił mi oczko. Zaraz, zaraz czy aby na pewno on puścił mi oczko? Uhu-hu będzie ciekawie.  
*********************************************************************************
-Więc Kate, powiedz mi coś o sobie. Cały czas ja gadam, to chyba teraz twoja kolej.- Od jakiejś godziny siedzieliśmy już w restauracji w Londynie. I racja Zayn nie przestawał gadać. Był naprawdę bardzo miły i uroczy. Chyba za dużo już wypiłam, skoro myślę tak o facecie, którego znam jakieś dwie godziny.- No to pochodzę z Polski, ale mieszkam tu już jakiś czas. Mam 23 lata i pracuję jako dziennikarka. -To pewnie o nas słyszałaś? Piszesz w jakimś brukowcu? Mam się bać?- Widać było, że ma dobry humor. Na jego słowa, na mojej twarzy pojawił się uśmiech, który stawał się coraz szerszy.- Nie, oczywiście, że nie. Pracuję w piśmie o modzie i tym się tam głownie zajmuję.- Rozmawialiśmy cały czas, a on szybko leciał. Nawet nie spostrzegłam, kiedy była 11 w nocy.- Och, Zayn dziękuję za kolację, towarzystwo, no i wszystko, ale ja już będę musiała znikać. Muszę jeszcze dostać się do hotelu.- Ja też ci dziękuję. Przecież mogę Cię odwieźć, to żaden problem.- Nie ma potrzeby, bo hotel jest niedaleko stąd, więc przejdę się pieszo.- To tym bardziej. Świeże powietrze się przyda.- Znowu puścił mi oczko. Nie żebym narzekała, ale było to seksowne.- Jeżeli, aż tak nalegasz, to chyba muszę się zgodzić.- Zabraliśmy swoje okrycia i wyszliśmy z restauracji. Naprawdę było mi przyjemnie w jego towarzystwie. Przy nim zapomniałam dosłownie o wszystkich problemach, czy zmartwieniach. -Musimy się jeszcze kiedyś spotkać.- Jako pierwszy odezwał się Zayn.- Musimy i to koniecznie.Dawno nie byłam na tak udanej kolacji.- To może się od razu umówmy, będzie lepiej.- Nie ma problemu- Odpowiedziałam i czekałam na propozycję chłopaka.- To może za tydzień?- Och, akurat za tydzień będę siedziała w samolocie, więc odpada. A co powiedz na najbliższy piątek?- W sumie to mi pasuje. Mi zawsze pasuje- Chłopak uśmiechnął się swoim popisowym uśmiechem, na widok którego ugięły się nade mną kolana.- To jesteśmy umówieni. Patrz, już jestem na miejscu. Dziękuję za cudowny wieczór.- A kto powiedział, że tutaj się żegnamy?- Szczerze to zdziwiły mnie jego słowa- A gdzie chcesz się pożegnać?- Chodź odprowadzę Cie bezpiecznie do twojego pokoju.- Nie miałam kiedy protestować, bo Zayn pociągnął mnie za sobą.- Jaki numer?- 202.- Wsiedliśmy do windy. Ciągle analizowałam sytuację. Byłam nawet trochę przerażona. Winda się zatrzymała, a my wyszliśmy. Mój pokój znajdował się niedaleko wind, więc nie była to jakaś mega długa podróż. Stanęliśmy przed drzwiami do mojego tymczasowego lokum. Chłopak ustawił się naprzeciwko mnie. Chciałam coś powiedzieć, ale położył swój palec na moje wargi. Zaczął powoli, powoli przysuwać się do mnie. Wreszcie jego usta dotknęły moich. W myślach zaczynałam panikować o każdy nawet najmniejszy szczegół. Kiedy w końcu odsunęliśmy się od siebie, z moich ust wyrwało się -Zostań na noc, Zayn.- Co ja powiedziałam....
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Heeej. :) Przepraszam za tak długą nieobecność. Wracam z nowym rozdziałem, o ile jest jeszcze ktokolwiek kto chciałby go przeczytać;). Mam prośbę, czy każdy kto przeczyta mógłby zostawić jakiś komentarz po sobie? Wystarczy słowo, literka, cyferka czy znaczek. Byłabym bardzo wdzięczna. :) Postaram się dodać kolejny w ciągu najbliższych dwóch dni. :)