niedziela, 27 października 2013

Rozdział 2


Pierwszy dzień w nowym miejscu już za mną! Z miasta w Polsce wyjechałam do spokojnego miasteczka w Anglii. Jest urocze. Są w nim piękne wybrzeża klifowe. Idealne miejsce, aby złapać oddech, uspokoić oraz ułożyć swoje życie. Jednak najbardziej mojego wyjazdu obawiała się moja mama, która po prostu bała się zostawić mnie samą. W sumie nie dziwie się jej, ale zakwitła nadzieja w moim serduszku, że w końcu będzie tak jak dawniej, chociaż doskonale wiem, że nie będzie. Nie ma już przy mnie jego. na samo wspomnienie łzy zbierają się w moich oczach. Wystarczy tylko jedno imię, jego imię żeby cały mój koszmar zaczął się od początku, od nowa. Z moich rozmyślań wybudził mnie telefon, który był od mojej zamartwiającej się o mnie rodzicielki. Wyszłam na taras i jak zresztą zwykle zapewniłam ją, że wszystko jest w porządku i nie musi już się martwić, a ona jak zresztą nie uwierzyła. Postanowiłam jeszcze chwilkę zostać na tarasie i popodziwiać uroki tego miejsca. Jednak oczywiście  nie mając chwilki spokoju pod mój domek podjechał jakiś samochód. Szczerze? Zdziwiłam się, bo przecież nie znam tu nikogo, ale uświadomiłam sobie że jest to pewnie pomyłka. Z pojazdu wysiadł mężczyzna, na moje oko troszeczkę starszy ode mnie. Mój szok był jeszcze większy , kiedy chłopak zaczął kierować się w moim kierunku. Byłam tak zdziwiona, że nawet zaczęłam opracowywać plan mojej ucieczki, ale uświadomiłam sobie że muszę się uspokoić i się ogarnąć. 
- Cześć. Mogę w czymś pomóc?- Kiedy chłopak był już blisko, kulturalnie zapytałam.
- cześć. Jestem Harry i przy okazji twoim nowym sąsiadem, więc pomyślałam, że nie ładnie byłoby się nie przedstawić swojej nowej sąsiadce.  
- Och. W sumie jakby nie patrzeć ja też jestem nowa tutaj. Kiedy się przeprowadziłeś?
- Dzisiaj jest moim pierwszym dniem na nowym miejscu. A ty?
- Ja wczoraj. Może wejdziesz do środka? Porozmawialibyśmy, lepiej byśmy się poznali?- Nawet nie pomyślałam, zanim walnęłam taką głupotę, ale oczywiście było już za późno, bo słowo się rzekło. 
- Może innym razem, ponieważ teraz nie za bardzo pozwala mi na to czas. Przepraszam. No to do zobaczenia.
- Nic się nie stało. Tak, do zobaczenia.
Stałam dalej jak slup sali patrząc jak chłopak sie oddala. Oczywiście cała się rumieniłam z wstydu. Jak ja mogłam się zapytać o coś takiego? Mam nadzieję, że jednak szybko się nie zobaczymy.
________________________________________________________________________

I oto jest kolejny rozdział! Nawet nie wiem czy ktoś to czyta, więc mam taka prośbę. Mógłby każdy kto przeczytał, zostawić coś po sobie? Proszę to jest dla mnie naprawdę ważne. Życzę miłego tygodnia, o ile te 4 dni (przynajmniej w moim wypadku) spędzone w szkole  mogą być mile, ale w piątek jest święto, więc na pewno będzie miło. ;) 

środa, 16 października 2013

ROZDZIAŁ 1


Pomimo wydarzeń, które wydarzyły się ostatnio w moim życiu, próbuję normalnie funkcjonować. Wiem, że nie jest to możliwe, szczególnie w miejscu, w którym to wszystko się zdarzyło, dlatego postanowiłam to w końcu zmienić. 

Śmierć.

To zepsuło dotychczasowy porządek.  Śmierć mojego męża. Pomimo tego, że odszedł on już pół roku temu, ja dalej nie umiem sobie wyobrazić życia bez niego. Nadal noszę obrączkę, chociaż wiem, że jego już nie ma. Jego i przy okazji nas.



Po raz kolejny stoję nad jego grobem. To już troszkę taki mój rytuał, chociaż wiem, że dzisiaj robię to po raz ostatni. Postanowiłam się wyprowadzić. W końcu zacząć żyć, ale już bez wiecznego rozpamiętywania o przeszłości. Trzeba zacząć myśleć o swojej przyszłości. Mark to była miłość z czasów studiów. To było prawdziwe uczucie na całe życie. Pobraliśmy się jak mieliśmy 23 lata. Zdążyliśmy być ze sobą tylko 2. Po raz ostatni kładę różę na jego grobie, czerwoną. Symbol miłości, wiecznej, aż po grób.
Aż po grób.




niedziela, 6 października 2013

Hej!
Jednak moja koncepcja na tego bloga troszeczkę się zmieniła. Jakoś za niedługo powinien pojawić się pierwszy rozdział.
Do zobaczenia ;)