Rozdział 2
Pierwszy dzień w nowym miejscu już za mną! Z miasta w Polsce wyjechałam do spokojnego miasteczka w Anglii. Jest urocze. Są w nim piękne wybrzeża klifowe. Idealne miejsce, aby złapać oddech, uspokoić oraz ułożyć swoje życie. Jednak najbardziej mojego wyjazdu obawiała się moja mama, która po prostu bała się zostawić mnie samą. W sumie nie dziwie się jej, ale zakwitła nadzieja w moim serduszku, że w końcu będzie tak jak dawniej, chociaż doskonale wiem, że nie będzie. Nie ma już przy mnie jego. na samo wspomnienie łzy zbierają się w moich oczach. Wystarczy tylko jedno imię, jego imię żeby cały mój koszmar zaczął się od początku, od nowa. Z moich rozmyślań wybudził mnie telefon, który był od mojej zamartwiającej się o mnie rodzicielki. Wyszłam na taras i jak zresztą zwykle zapewniłam ją, że wszystko jest w porządku i nie musi już się martwić, a ona jak zresztą nie uwierzyła. Postanowiłam jeszcze chwilkę zostać na tarasie i popodziwiać uroki tego miejsca. Jednak oczywiście nie mając chwilki spokoju pod mój domek podjechał jakiś samochód. Szczerze? Zdziwiłam się, bo przecież nie znam tu nikogo, ale uświadomiłam sobie że jest to pewnie pomyłka. Z pojazdu wysiadł mężczyzna, na moje oko troszeczkę starszy ode mnie. Mój szok był jeszcze większy , kiedy chłopak zaczął kierować się w moim kierunku. Byłam tak zdziwiona, że nawet zaczęłam opracowywać plan mojej ucieczki, ale uświadomiłam sobie że muszę się uspokoić i się ogarnąć.
- Cześć. Mogę w czymś pomóc?- Kiedy chłopak był już blisko, kulturalnie zapytałam.
- cześć. Jestem Harry i przy okazji twoim nowym sąsiadem, więc pomyślałam, że nie ładnie byłoby się nie przedstawić swojej nowej sąsiadce.
- Och. W sumie jakby nie patrzeć ja też jestem nowa tutaj. Kiedy się przeprowadziłeś?
- Dzisiaj jest moim pierwszym dniem na nowym miejscu. A ty?
- Ja wczoraj. Może wejdziesz do środka? Porozmawialibyśmy, lepiej byśmy się poznali?- Nawet nie pomyślałam, zanim walnęłam taką głupotę, ale oczywiście było już za późno, bo słowo się rzekło.
- Może innym razem, ponieważ teraz nie za bardzo pozwala mi na to czas. Przepraszam. No to do zobaczenia.
- Nic się nie stało. Tak, do zobaczenia.
Stałam dalej jak slup sali patrząc jak chłopak sie oddala. Oczywiście cała się rumieniłam z wstydu. Jak ja mogłam się zapytać o coś takiego? Mam nadzieję, że jednak szybko się nie zobaczymy.
________________________________________________________________________
I oto jest kolejny rozdział! Nawet nie wiem czy ktoś to czyta, więc mam taka prośbę. Mógłby każdy kto przeczytał, zostawić coś po sobie? Proszę to jest dla mnie naprawdę ważne. Życzę miłego tygodnia, o ile te 4 dni (przynajmniej w moim wypadku) spędzone w szkole mogą być mile, ale w piątek jest święto, więc na pewno będzie miło. ;)